✧ Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν το ταξίδι
Το 2023 βρέθηκα στη Σλοβενία μέσω ενός προγράμματος Erasmus.
Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδεψα μόνη μου στο εξωτερικό — και από την πρώτη στιγμή, το σύμπαν φρόντισε να με δοκιμάσει. Από τη στιγμή που έκλεισα την πόρτα του σπιτιού μου μέχρι τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί, ένιωθα πως τίποτα δεν ήταν «τυχαίο».
Το ταξίδι αυτό, αν και κράτησε μόλις μία εβδομάδα, άφησε μέσα μου αποτυπώματα που ακόμη ξεδιπλώνονται.
✧ Η άσκηση της σιωπής
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος συμμετείχαμε σε διάφορες ασκήσεις που στόχο είχαν την εξισορρόπηση της αρσενικής και της θηλυκής αρχής.
Μία από αυτές — και η πιο αγαπημένη μου — ήταν ένας περίπατος μέσα στην ομίχλη.
Χωριστήκαμε σε μικρές ομάδες δύο ή τριών ατόμων. Δεν επιτρεπόταν να απομακρυνθούμε, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να χαθούμε.
Ο κανόνας ήταν απλός αλλά απαιτητικός:
- περπατούσαμε σιωπηλά,
- παρατηρούσαμε τη φύση,
- αναζητούσαμε την ενέργεια του Yin – Yang,
- και επικοινωνούσαμε ό,τι νιώθαμε με τον παρτενέρ μας χωρίς λέξεις.
✧ Χέρι με χέρι μέσα στην ομίχλη
Με τον παρτενέρ μου, σχεδόν ασυναίσθητα, πιαστήκαμε χέρι–χέρι.
Στην αρχή πίστευα πως θα ένιωθα άβολα. Κι όμως, όλα κύλησαν με μια απρόσμενη φυσικότητα.
Ο περίπατος ξεκίνησε με σεβασμό και εσωτερική σιωπή. Για μένα, η άσκηση αυτή είχε κάτι το ιερό: να προσπαθήσω να δω τον νόμο του Yin – Yang ζωντανό μέσα στη φύση.
Και πράγματι… ήταν παντού.
✧ Τα δύο δέντρα
Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι δύο δέντρα.
Ένα μικρότερο μπροστά και ένα μεγαλύτερο πίσω του.
Όπως τα παρατηρούσα, έμοιαζε σαν το μικρό να στηρίζεται στο μεγάλο — όμως στην πραγματικότητα τα κλαδιά τους μπλέκονταν μεταξύ τους, κρατώντας το ένα το άλλο.
Μια ήσυχη, διαρκής ισορροπία.
Εκεί, η αρσενική ενέργεια φαινόταν να εκφράζεται από το μεγαλύτερο δέντρο και η θηλυκή από το μικρότερο.
Όμως, όπως ακριβώς στο σύμβολο του Yin–Yang, τίποτα δεν ήταν απόλυτο:
μέσα στο Yang υπήρχε Yin
και μέσα στο Yin υπήρχε Yang.
✧ Η μεγάλη συνειδητοποίηση
Καθώς προχωρούσαμε μέσα στην ομίχλη, η ορατότητα ήταν περιορισμένη — μόλις δύο μέτρα γύρω μου.
Μπορούσα να δω λίγο μπροστά.
Σχεδόν τίποτα πίσω.
Κι όμως, ένιωθα τα πάντα γύρω μου.
Και τότε ήρθε η συνειδητοποίηση:
Η ομίχλη ήταν η ζωή.
- Το παρελθόν βρίσκεται πίσω και χάνεται μέσα στις αναμνήσεις.
- Το μέλλον είναι αόρατο, απρόβλεπτο.
- Το παρόν είναι το μόνο σημείο που μπορώ να δω — και να επηρεάσω.
✧ Ένα μάθημα ζωής
Αυτός ο περίπατος μου θύμισε κάτι βαθιά απλό και βαθιά δύσκολο ταυτόχρονα:
- Να αφήνω το παρελθόν πίσω, κρατώντας μόνο τα μαθήματά του.
- Να μην προσπαθώ να ελέγξω ή να προβλέψω το μέλλον.
- Να επιστρέφω ξανά και ξανά στο τώρα.
Γιατί μόνο στο παρόν μπορώ πραγματικά να αλλάξω κάτι!
Απάντηση