Τον περασμένο Φεβρουάριο, σε μια συνάντηση γνωριμίας με μια θεραπεύτρια που είχα προσελκύσει για να ξεκινήσω έναν νέο κύκλο θεραπειών, μου είπε κάτι που τότε δεν κατάλαβα:
«Δεν χρειάζεσαι θεραπεύτρια αυτή τη στιγμή· είσαι ήδη η θεραπεύτρια του εαυτού σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούσεις τη διαίσθησή σου.»
Εννέα μήνες αργότερα — σαν μια ολόκληρη κύηση — κατάλαβα τι εννοούσε.
Και μέσα σε τρεις μέρες αυτοθεραπείας, η ενέργεια του Reiki ξεκλείδωσε κομμάτια που κουβαλούσα ολόκληρη ζωή.
🌙 Ημέρα 1 — Η Ενέργεια Ξυπνά το Σώμα
Ξύπνησα με ευκολία, χωρίς νύστα, με διάθεση να ξεκινήσω την ημέρα μου.
Παρά τα μικρά εμπόδια που εμφανίστηκαν, τα αντιμετώπισα με ηρεμία.
Έβαλα ρούχα που με έκαναν να νιώθω όμορφη και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ήμουν ανοιχτή στην πιθανότητα μιας νέας γνωριμίας.
Μπορεί να μην έγινε κάτι — αλλά εγώ ήμουν διαφορετική.
Πιο ανοιχτή. Πιο παρούσα. Πιο… Ευτυχία.
🌙 Ημέρα 2 — Το Reiki Αγγίζει την Παλιά Πληγή
Στη διάρκεια της αυτοθεραπείας ένιωσα πόνο σε όλο μου το σώμα.
Μέσα σε αυτή την ένταση, μια εσωτερική φωνή ψιθύρισε:
«Πήγαινε μια βόλτα μέχρι εκείνο το γυμναστήριο. Μόνο μια βόλτα. Δεν χρειάζεται να μπεις.»
Αυτό το απλό μήνυμα ενεργοποίησε κάτι βαθύτερο:
την παιδική μου μνήμη από τα γυμναστήρια, εκεί όπου είχε δημιουργηθεί φόβος, ντροπή και κριτική.
Μέσα στο κουκούλι της ενέργειας του Reiki, ο πανικός μαλάκωσε.
Και όταν τελείωσε η θεραπεία, πήγα.
Πήγα “για μια ερώτηση”…
και κατέληξα να γραφτώ για τρεις μήνες.
Ήξερα ότι αυτό δεν ήταν απόφαση του μυαλού μου.
Ήταν απόφαση της ψυχής μου.
🌙 Ημέρα 3 — Το Ταξίδι Πίσω στο Χωριό
Τελευταία στιγμή αποφάσισα να πάω στο χωριό — το μέρος όπου δημιουργήθηκε η παιδική μου ταυτότητα, αλλά και η βαθύτερη πληγή μου: η απόρριψη λόγω εμφάνισης και ο μονόπλευρος παιδικός έρωτας.
Πίστευα ότι πήγαινα για χαλάρωση και έμπνευση για το Retreat του Εσωτερικού Παιδιού.
Αλλά η ψυχή μου είχε άλλα σχέδια.
Συνάντησα πρώτα τη γιαγιά μου και μετά τη θεία μου.
Ύστερα πήρα τον καθιερωμένο περίπατο στη φύση — πάντα θεραπευτικός.
Η ενέργεια του χωριού με ηρεμεί κάθε φορά.
Τελειώνοντας τον περίπατο, πήγα στο καφενείο του παιδικού μου φίλου — του πρώτου μου έρωτα.
Συνήθως παίρνω τον καφέ μου και φεύγω.
Εκείνη τη μέρα… κάθισα.
Κάθισα στο πιο ασφαλές, γωνιακό τραπεζάκι.
Παρατήρησα τον χώρο, ένιωσα τη ζεστασιά, τη νοσταλγία, την ενέργεια του ανθρώπου που είχε χτίσει αυτό το μικρό καφενέ με αγάπη.
Ήταν σαν να ήταν εκεί — ακόμη κι αν δεν είχε έρθει ακόμη.
✨ Η Συνάντηση
Όταν τελικά ήρθε, υπήρξε αμηχανία και από τις δύο πλευρές.
Εγώ προσπαθούσα να κρύψω το γνώριμο “σκιρτάω χωρίς να το δείχνω”.
Εκείνος… σαν να ξαφνιάστηκε που με είδε στο δημιούργημά του.
Και μετά έγινε κάτι μαγικό:
Η αμηχανία άρχισε να λιώνει.
Βοήθησα στο χριστουγεννιάτικο στόλισμα.
Μίλησα ως ενήλικη γυναίκα — όχι ως το πληγωμένο παιδί.
Γέλασα δυνατά, αυθεντικά, χωρίς να περιμένω καμία αντίδραση από εκείνον.
Ήμουν απλά… εγώ.
Για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, δεν ένιωσα μπροστά μου το τραύμα.
Ένιωσα τον παιδικό μου φίλο.
🌿 Η Μεγάλη Κατανόηση
Όταν γύρισα στη γιαγιά, άνοιξα ξανά το “κουτί” του παιδικού έρωτα.
Αλλά αυτή τη φορά… το είδα αλλιώς.
Είδα δύο παιδιά.
Όχι έναν παιδικό έρωτα που με απέρριψε.
Όχι ένα σώμα που δεν άξιζε.
Όχι μια ιστορία μονόπλευρη.
Είδα την ενήλικη αλήθεια:
✧ Και οι δύο νιώθαμε.
✧ Και οι δύο φοβόμασταν.
✧ Και οι δύο θέλαμε να ανήκουμε κάπου.
✧ Και οι δύο κουβαλούσαμε παιδικές ανασφάλειες.
Δεν ήταν “ανεκπλήρωτος έρωτας”.
Ήταν μια εκπληρωμένη παιδική αγάπη που απλώς δεν εξελίχθηκε σε κάτι άλλο.
Και το πιο σημαντικό:
Δεν ήμουν ποτέ το πρόβλημα.
✨ Το Κλείσιμο του Κύκλου
Με την καθαρή ενέργεια του Reiki, έκανα μια άσκηση Συγχώρεσης.
Είδα το εσωτερικό μου παιδί και το δικό του.
Και για πρώτη φορά…
γονάτισε ο πόνος.
Έλιωσε η ντροπή.
Η πληγή έκλεισε.
Με ασφάλεια μπορώ πλέον να πω ότι:
Δεν είχα έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Είχα μια ολοκληρωμένη αγάπη —
μια αγάπη που μεγάλωσε μέσα μου και με έκανε αυτή που είμαι σήμερα.
Απάντηση